Archive for the ‘accessories’ Category

Μια πρωτιά για το stylesheet19: το πρώτο μου post για εσώρουχα! Οχι, δεν επηρεάστηκα από το «Sex, lies & videotape» κλίμα των ημερών, μόλις ανακάλυψα το ΤΕΛΕΙΟ σουτιέν για λευκά Τ-shirt (είμαι πολύ ενθουσιασμένη γιατί φοράω λευκά T-shirt με στάμπες όλο τον χρόνο, εκτός αν έχει 5 βαθμούς κελσίου).

Photo: undercolors of benetton catalogue s/s 2010

Το ονειρεμένο t-shirt bra είναι αυτό της παραπάνω φωτογραφίας, στο χρώμα του δέρματος. Το εν λόγω σουτιέν ενδέχεται να μην σας γεμίσει το μάτι, καθώς είναι one -size (!!!!), και εκ πρώτης όψεως φαίνεται κατάλληλο μόνο για την 11χρονη ξαδελφούλα σας, που θέλει να φοράει σουτιέν για να κάνει την μεγάλη. Ομως το microfibre του σουτιέν του δίνει μεγάλη ευπλασία, με αποτέλεσμα να «αγκαλιάζει» και αν υποστηρίζει διακριτικά το στήθος, ανεξαρτήτως μεγέθους (για να καταλάβετε, εφάρμοσε τέλεια σε εμένα, που φοράω 70C).

Γυρνώντας σπίτι από την πρωϊνή εξόρμηση για ψώνια, βρήκα στο mail μου τα νέα για τις νέες shopping bags της Benetton, τις οποίες δημιούργησαν σχεδιάστριες της Fabrica (του πολυπολιτισμιού εργαστηρίου έρευνας για την επικοινωνία που ίδρυσε η Benetton).

Οι τσάντες είναι φτιαγμένες από βαμβακερό καμβά.

Το concept της shopping bag μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί, αν είναι αρκετά μεγάλη, μπορεί να χωρέσει «λάφυρα» από μια πρωινή βόλτα στα μαγαζιά, πριν την δουλειά (9 με 10 το πρωί είναι η καλύτερη ώρα για ψώνια), όταν έχεις πει στον προϊστάμενο οτι πχ. πας στο ταμείο να ανανεώσεις το βιβλιάριο σου (ελπίζω να μην με διαβάζει κανένας του ΔΝΤ και αρχίσουν πάλι τα πέρι έλλειψης ανταγωνιστικότητας, δεν φταίμε εμείς που κάνουμε αυτοσχέδια breaks ελλείψει θεσμοθετημένο lunch hour).

Μιλώντας για lunch, τα σχέδια των συγκεκριμένων τσαντών σε προδιαθέτουν περισσότερο να τους χώσεις ταπεράκια για το μεσημεριανό στην δουλειά, μια χαρά δηλαδή -κι όχι τιποτ’ άλλο, αυτά τα τσαντάκια από τα Harrods, τα οποία οι ελληνίδες χρησιμοποιούν για τα ταπεράκια τους, τα ‘χει σιχαθεί η ψυχή μου (μα πώς είναι δυνατόν να μην βλέπεις ΟΥΤΕ ΕΝΑ πράσινο πλαστικό τσαντάκι στο tube του Λονδίνου και χιλιάδες στο μετρό της Αθήνας;)

Μια μικρή παρατήρηση:αναγνωρίζω οτι μάλλον είναι βολικό για τα logistics της Benetton να δίνει ελευθερία επιλογής κωδικών στους franchisees της, ομως είναι μεγάλη ταλαιπωρία να ψάχνεις να βρεις το συγκεκριμένο κατάστημα από το οποίο αγοράστηκε κάτι για να κάνεις μια αλλαγή. Επίσης, αυτός ο διαχωρισμός ρούχων και εσωρούχων benetton σε δεσμεύει ακόμα περισσότερο στις αλλαγές. Κάνω αυτήν την επισήμανση γιατί πολυκαταστήματα όπως το attica σου δίνουν την δυνατότητα να αλλάξεις τον κωδικό ενός corner με κωδικό ενός άλλου corner, και μετά τα μικρά μαγαζιά κατηγορούν τα malls για αθέμιτο ανταγωνισμό. Δεν θα ήταν ωραία, αν τα Benetton έδιναν μεγαλύτερη ευελιξία στις αλλαγές μεταξύ μαγαζιών, και ενοποιούσαν σε ένα κατάστημα colors και undercolors; Εεε;

Στον αντίποδα, έχω μόνο καλά λόγια να πω για την εξυπηρέτηση και την ευγένεια των πωλητριών στο undercolors of benetton της γλυφάδας -για κάτι τέτοια, θυμάσαι οτι είναι καλό να ψωνίζεις σε αυτόνομα μαγαζιά.

Advertisements

Camper city stories

Αυτές είναι οι Camper μπότες μου, τις οποίες αγόρασα πριν από έναν χρόνο στην Βαρκελώνη, ώς αποζημίωση στα πόδια μου για τον ατέλειωτο ποδαρόδρομο στους δρόμους της πρωτεύουσας της Καταλανίας.

Είναι μάλλον κοινό μυστικό οτι τα Camper είναι τα πιο άνετα παπούτσια του κόσμου, ιδανικά για ατέλειωτες ώρες περπατήματος. Σε αυτό το σημαντικό πλεονέκτημα επίλεξε να εστιάσει η εταιρεία, λανσάροντας τον online διαγωνισμό της  «γράψτε την δική σας ιστορία, γράψτε για την πόλη σας». Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση, «Η Camper σε συνεργασία με καταξιωμένους  εκπαιδευτικούς οργανισμούς  (Scuola Holden, London School of Journalism, Aleph Ecriture, Escuela de escritores) διοργανώνουν διαγωνισμό, αποκλειστικά για το Internet, με θέμα: «Μια σύντομη ιστορία για την πόλη μου».

Οι συμμετέχοντες καλούνται να φορέσουν τα Camper παπούτσια τους, να περιπλανηθούν στην πόλη και να μοιραστούν με όλη την Ευρώπη μικρές ιστορίες της δικής τους πόλης: μυστικές διαδρομές, ιδιαίτερες γειτονιές, μικρά μυστικά.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, η ιστορία πρέπει να είναι μέχρι 900 χαρακτήρες, όσο δηλαδή δύο μικρές παράγραφοι. Οι συμμετοχές υποβάλλονται στο site της Camper, από τις 15 Απριλίου μέχρι τις 15 Μαίου. Η ιστορία μπορεί να είναι στα αγγλικά, ή στα γαλλικά ή στα ισπανικά ή στα ιταλικά ή στα γερμανικά, και ένας καταξιωμένος συγγραφέας θα επιλέξει την καλύτερη ιστορία: ο Enrico Brizzi (ιταλικά), ο Ian Sinclair (Αγγλικά), η Annie Saumont (Γαλλικά), η Claudia Rusch (Γερμανικά), και η Agustïn Fernandez Mallo (στα ισπανικά) -(5 νικητές για 5 διαφορετικές γλώσσες) 
Το έπαθλο του διαγωνισμού είναι σεμινάρια δημιουργικής γραφής σε έναν από τους συνεργαζόμενους ευρωπαϊκούς εκπαιδευτικούς οργανισμούς που συνδέονται με το διαγωνισμό:  Scuola Holden, London School of Journalism, Aleph Ecriture, Escuela de escritores, και ο πρώτος συγγραφέας της καλύτερης ιστορίας θα κερδίσει ένα μοναδικό Σαββατοκύριακο στο Casa Camper hotel, στο Βερολίνο ή στη Βαρκελώνη. Τα ονόματα των νικητών θα ανακοινωθούν στις 15 Ιουνίου.

Οσοι και όσες θεωρείτε οτι βρίσκετε ακόμα όμορφα σημεία στην Αθήνα, άξια να μπουν σε μια ιστορία, σπεύσατε -εγώ δυσκολεύομαι κάπως πλέον αν βρω κάτι όμορφο στην πόλη μου.

Τι είναι stylesnob; Εκτός από το brand των καινούργιων μου παπουτσιών, είναι κι ένας νεολογισμός που μάλλον με εκφράζει απόλυτα. Αν έπρεπε να δώσω έναν ορισμό στο λεξικό, θα ήταν κάπως έτσι «το άτομο που αποφεύγει τις μόδες που υιοθετούνται μαζικά, όσο κι αν ταιριάζουν στο στυλ ή στην αισθητική του».

Ναι, είμαι stylesnob και το παραδέχομαι. Οσο και να μου αρέσει ένα ρούχο, μόλις δω οτι παραφοριέται, το απορρίπτω αμέσως, και ψάχνω εναλλακτικές λύσεις. Guilty as charged!

Ως stylesnob λοιπόν, μοιράζομαι μαζί σας τα πρώτα δείγματα μαζικών trend που εντόπισα στις Αθηναίες που βάζουν δειλά-δειλά τα πρώτα ανοιξιάτικα outfits, αλλά και τις εναλλακτικές σε αυτά λύσεις.

  • Cargo pants

Balmain S/S 2010, photo Netaporter

Πρωταγωνιστής στα ανοιξιάτικα ντεφιλέ, αλλά και στα editorials κάθε ελληνικού περιοδικού που σέβεται τον εαυτό του. Μου αρέσουν πολύ (ειδικά το αξίας 2.000 ευρώ Balmain της φωτογραφίας -έχει λεπτομέρειες από χρυσό!!!) αλλά η stylesnob μέσα μου μου λέει οτι σε ένα μήνα από τώρα, κάθε μαγαζί της Αθήνας θα θυμίζει επικίνδυνα καψιμί.

Θα προτιμήσω λοιπόν ένα εμπριμέ harem παντελόνι -αν φανώ αρκετά τολμηρή, μπορεί να επιλέξω ένα με παγιέτες για πρωινές εμφανίσεις

Joseph, S/S 2010, photo Netaporter

  • Denim…everywhere

Stella McCartney, S/S 2010, Photo style.com

Το πως νιώθω για τα total denim looks, το γνωρίζετε. Χωρίς αμφιβολία όμως, το τζην είναι ο πρωταγωνιστής της άνοιξης του 2010 -ακόμα και η λατρεμένη Mulberry υπέκυψε στην ανεξήγητη γοητεία του.

Mulberry, S/S 2010, photo netaporter

Η stylesnob χρίζει εναλλακτικό βασιλιά των ανοιξιάτικων υφασμάτων το neoprene, και εύχεται πρώτον, να βρει λεφτά για το neoprene φόρεμα της κάτωθι φωτογραφίας, και δεύτερον, να κρατήσει το trend, ώστε τα 200+ ευρώ να πιάσουν τόπο.

Alexandra Cassaniti, photo Lopi

  • Clogs

Chanel S/S 2010, photo style.com

Ποια snob που σέβεται τον εαυτό της θα δεχόταν να φορέσει…τσόκαρα; Απαπα, απορρίπτονται χωρίς δεύτερη σκέψη, για να δώσουν την θέση τους σε flat από εξωτικά δέρματα (αυτά, όσο hit και να γίνουν, θα παραμείνουν λατρεμένα).

Miu Miu, S/S 2010, photo netaporter

Υ.Γ. Συμβουλή προς πωλήτριες: Επειδή κυκλοφορούν περισσότερες stylesnob απ’ οτι νομίζετε, μην κάνετε το ολέθριο λάθος να χρησιμοποιείτε ως επιχείρημα πώλησης την φράση «είναι το τελευταίο μας κομμάτι, όλα τα άλλα πουλήθηκαν». Καμία stylesnob δεν θέλει να αγοράσει κάτι  που έχει ήδη φορεθεί από πολλές!

Style point(e) system

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το δίπτυχο «πιάνο-μπαλέτο» ήταν ακόμα το απαύγασμα των εξωσχολικών δραστηριοτήτων για κοριτσάκια. Ετσι κι εγώ, ως μικρό κοριτσάκι, προσπάθησα πολλές φορές να την βγάλω καθαρή στο μαρτύριο που συνιστούσαν για εμένα τα μαθήματα μπαλέτου (ευκαιρίας δοθείσης, κάνω μια έκκληση στους γονείς που πιθανόν διαβάζουν stylesheet19: αν το κοριτσάκι σας είναι 1,65 στην τετάρτη δημοτικού, μην χάνετε τον χρόνο σας με το μπαλέτο, γράψτε το σε ομάδα μπάσκετ ή βόλευ, και μην το παιδεύετε με position και pointes).

Μεγαλώνοντας όμως, υποτίθεται οτι ωριμάζουμε και αφήνουμε πίσω τα παιδικά μας «τραύματα». Ετσι κι εγώ, όταν βρέθηκα en avant από ένα ζευγάρι μπαλαρίνες Stylesnob, στο χρώμα του δέρματος, στο Vanity&Posh της Ερμού, ξέχασα τις κακές αναμνήσεις από στριμμένες δασκάλες μπαλέτου, έκανα plie για να τις δοκιμάσω, και μόλις διαπίστωσα πόσο μαλακές είναι, έκανα ένα pas de valse προς το ταμείο για να τις αποκτήσω.

Και τώρα κάνω pirouettes στους δρόμους της Αθήνας!

Υ.Γ.1: Τα παπουτσάκια μπαλέτου φαίνεται να προτιμά και η Ζιζέλ -η οποία βέβαια, και σκυριανά τσαρούχια να βάλει, κούκλα θα είναι (η φώτο δημοσιεύθηκε στο troktiko)

Υ.Γ. 2: Για να διατηρήσω το κρεμ χρώμα τους, τις «αδιαβροχοποίησα» με το Collonil Waterspray, το οποίο συνιστά η Mulberry για την περιποίηση των τσαντών της.

Πορτοκαλί μούρα

Πειθαρχώντας στην πιο επιτυχημένη fashion marketing ιδέα της τελευταίας δεκαετίας, έμαθα να θεωρώ την αγορά τσάντας ως «επένδυση», δηλαδή ως ένα στοιχείο της γκαρνταρόμπας, το οποίο απαιτεί μεγαλύτερο μέρος του budget μου από τα άλλα. Πέρα όμως από το concept των it bags, και τον άτυπο κανόνα που θέλει την τσάντα και το παπούτσι να «αναβαθμίζει» και το πιο οικονομικό σύνολο, η τσάντα πρέπει να είναι καλής ποιότητας, γιατί την κουβαλάς κάθε μέρα, βάζεις μέσα όλη σου την προίκα, άρα πρέπει να «αντέχει».

Δεδομένου του οτι η τσάντα-επένδυση δεν είναι αγορά που μπορεί να γίνεται συχνά (από εμάς τις κοινές θνητές εννοώ), η «οικονομική» λογική επιτάσσει η εν λόγω τσάντα να μπορεί να κρατιέται για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου (επιλογές από γούνα ή ψάθα δεν εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία), καθώς και να ταιριάζει με όσο το δυνατόν περισσότερα χρώματα. Κάπως έτσι, συνήθως καταλήγουμε σε μια μαύρη τσάντα. Θα σκεφτόσασταν όμως ποτέ οτι η τσάντα-πασπαρτού μπορεί να είναι χρώματος…πορτοκαλί;

Η αλήθεια είναι οτι εγώ δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Μέχρι που επισκέφθηκα τα Harvey Nichols με τον φίλο μου, ψάχνωντας -ματαίως- για τσάντα. Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για να περάσω πιο δημιουργικά τον χρόνο μου στον Λονδίνο (δέκα μέρες μετά την έναρξη των εκπτώσεων, όλα τα «καλά» έχουν εξαφανιστεί), ο φίλος μου, που είχε αποκωδικοποιήσει τι περίπου ψάχνω,  μου δείχνει την τσάντα της φωτογραφίας, λέγοντας «αυτη εκεί δεν σου αρέσει»;

«Είναι πορτοκαλί», λέω εγώ, κοιτώντας τον με το απαξιωτικό βλέμμα των γυναικών προς τους άντρες, τύπου «εσύ δεν καταλαβαίνεις από μόδα». «Ναι, αλλά πάει με ολα σου τα ρούχα», μου λέει, με τον απλουστευτικό τρόπο των αντρών, ο οποίος εξηγεί γιατί οι σκοτούρες τους περιορίζονται μόνο στο αν ο Μπεν Αρφα θα δεήσει να έρθει στον Ολυμπιακό.

Κάπως έτσι, κατέληξα με την πορτοκαλί (κεραμιδί περισσότερο) Daria Hobo της πιο διάσημης αγγλικής μουριάς, της Mulberry. Και τελικά, ο φίλος μου είχε δίκιο: πάει με μαύρο, καφέ, γκρι, μωβ, πράσινο, άσπρο, και δείχνει εξίσου ωραία τον χειμώνα όσο και το καλοκαίρι.

Τελικά μάλλον πρέπει να παίρνουμε τα αγόρια μας για shopping….

Fashion trivia από το London Fashion Summit (το οποίο παρακολούθησα) και το Retail Management Conference της Boussias Communications (στο οποίο συμμετείχα ως παραγωγός περιεχομένου)

  • Οι αγγλίδες fashion editors φοράνε πέδιλα με καλσόν, και δείχνουν πολύ όμορφες σε αυτά. Βέβαια, φοράνε κάτι τέλεια οπακ, χωρίς ραφή μπροστά -οποια έχει βρει παρόμοια, ας μας ενημερώσει κι εμάς που μπορούμε να τα βρούμε στην Ελλάδα.
  • Οι προαναφερθείσες κυρίες κρατάνε πανάκριβες τσάντες Marni και Bottega Veneta, τις οποίες όμως δεν διστάζουν να ακουμπήσουν στη μοκέτα. Ναι, κατάχαμα. ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ. Εχει πολύ πλάκα, το αναφέρω σε όποιον με ρωτάει τι μου έκανε περισσότερη εντύπωση στο Fashion Summit: η editor in chief του αγγλικού Grazia δεν χρειάζεται ξεχωριστή καρέκλα για την πανάκριβη τσάντα της. Εντυπωσιακό δεν είναι;
  • Στο Retail Management Conference είχα προσκαλέσει ως ομιλητή τον Patrick Hanly, πρώην εμπορικό διευθυντή των Harvey Nichols. Μιλώντας μαζί του μετά το συνέδριο, σχολιάσαμε την εμμονή με των ελληνίδων με μια συγκεκριμένη μάρκα τσάντας. Πιο συγκεκριμένα, μου είπε»είμαι στη μόδα 20 χρόνια και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι τσάντες αυτές πουλάνε τόσο: είναι η πιο κοπιαρισμένη μάρκα στον πλανήτη, και μόνο άνθρωποι σαν εμένα μπορούν να ξεχωρίσουν τις αυθεντικές». Πως ξεχωρίζουν οι «μαϊμούδες»; «Οι αποχρώσεις είναι λίγο πιο ανοιχτόχρωμες», σύμφωνα με τον Patrick Hanly. Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε…
  • Παρεμπιπτόντως, αν θέλετε να αγοράσετε μαγιώ από το Λονδίνο, αλλά ταξιδέψετε χειμώνα, τα Harvey Nichols διαθέτουν ευρεία γκάμα μαγιώ καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου
  • Τα δερμάτινα ταγιέρ, με λεπτό, καλοδουλεμένο δέρμα είναι το next hot trend στη Μ. Βρετανία
  • Οι γάλλοι σχεδιαστές, και ιδιαίτερα οι οίκοι Lanvin, Balenicaga και Givenchy, αναμένεται να μεσουρανήσουν στο στερέωμα της μόδας τα επόμενα χρόνια, ρίχνοντας από το βάθρο τους τους Ιταλούς

M-ugg-nificent or ugg-ly?

ugg

People, my bag. Bag, the people

Κάτι ο φθινοπωρινός καιρός, κάτι οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις και οι τσάντες από καμβά άρχισαν να μένουν περισσότερο καιρό στη ντουλάπα απ’ οτι στον ώμο μου. Και η «χειμωνιάτικη» τσάντα άρχισε να κάνει δειλά-δειλά τις πρώτες της εμφανίσεις

BLUSH-B-LUSH

Ηταν  έρωτας με την πρώτη ματιά. Πρωτοσυναντηθήκαμε στο Observatory της Σολωνος στις εκπτώσεις του Φεβρουαρίου. Το παιχνίδισμα της νάπας με το pony skin έκλεψε αμέσως την καρδιά μου. Η μάρκα Blush-B-Lush (δεν μου έλεγε κάτι). Κοιτάω δειλά το καρτελάκι με την τιμή, για να ξέρω αν το ειδύλλιο θα ευοδωθεί. Είτε λόγω «ανωνυμίας» του brand, είτε λόγω της εξαιρετικής τιμολογιακής πολιτικής εκπτώσεων του Observatory, η εν λόγω τσάντα είχε 60% έκπτωση! Αυτή ήταν η αρχή μιας υπέροχης σχέσης.

tag

Γυρίζοντας στο σπίτι, έψαξα για να μάθω περισσότερα για τις Blush-B-Lush. Είναι φτιαγμένες από την αγγλίδα  σχεδιάστρια Tara Gelpey, η οποία αυτοαποκαλείται «bag geniuse» -φαίνεται οτι και στη Μ. Βρετανία είσαι οτι δηλώσεις. Η μετριόφρων κυρία λοιπόν δηλώνει οτι εμπνέεται από τη φύση, της αρέσει να παίζει με τις αντιθέσεις των υλικών και δίνει ιδιαίτερη σημασία στις λεπτομέρειες -δείτε το γαντζάκι για τα κλειδιά και τα φερμουάρ-κλειδάκια

keyzip

Η Gekpey ισχυρίζεται οτι οι τσάντες της γίνονται ομορφότερες με το πέρασμα του χρόνου (αυτό θα το δούμε, γιατί αυτοαποκαλείται και genius, δεν είναι να την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά). Το motto της είναι «Everyone needs a bag: You carry your life in it, so why not make it beautiful». Εχει παρουσιάσει αρκετές φορές στο London Fashion Week, έχει πάρει καλές και κακές κριτικές, κυρίως για την παρακάτω τσάντα -όχι οτι δεν της άξιζε!

ajbar 7-fashionising

photo: Photobucket/ajbar 7/fashionising

Η τσάντα μου είναι geniously great, η σχεδιάστρια έχει πολλά να δείξει ακόμα…

Shoes made for walking

P5020026

Μεταξύ μας νομίζω οτι μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς: όσο υπέροχα κι αν είναι τα 12ποντα Louboutin, η σκέψη οτι θα πρέπει να περάσουμε μια ολόκληρη μέρα πάνω στις κόκκινες σόλες τους είναι ικανή να μας φέρει ζαλάδα χειρότερη κι από αυτή του James Stewart στον «Δεσμώτη του ιλίγγου». Αν λοιπόν βαρεθήκατε να κάνετε απόσβεση στα ψηλοτάκουνα σας με κρύα ποδόλουτρα στο τέλος της ημέρας και συχνά πεντικιούρ για επανόρθωση της ¨ζημιάς» τα νέα είναι ευχάριστα: σύμφωνα με τους Times,  τα ίσια παπούτσια είναι τα  «Manolos» της επομενης πενταετίας.

Η άνοδος των flat στο στερέωμα της μόδας έχει σημαντικό κοινωνικόοικονομικό υπόβαθρο. Σύμφωνα με την shoe buyer των πολυκαταστημάτων Browns, σε καιρούς οικονομικής κρίσης, οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι προκλητικοί. Το οτι ένα ζευγάρι μπαλαρίνες Lanvin από δέρμα πύθωνα (νούμερο ένα στο wish list μου για τον χειμώνα που έρχεται) στοιχίζει όσο ένα ζευγάρι Jimmy Choo δεν έχει καμία σημασία: όπως λέει συχνά το αφεντικό μου «το perception είναι πιο ισχυρό από την πραγματικότητα».  Και σε αυτήν την περίπτωση, η αντίληψη είναι οτι τα flat παπούτσια είναι πιο φθηνά από τα ψηλοτάκουνα. Η αλήθεια βέβαια είναι οτι τα flat είναι πιο οικονομικά από τα ψηλοτάκουνα, με την έννοια ότι φοριούνται πιο συχνά, άρα αποτελούν μια πιο value for money επιλογή.

Τα flat παπούτσια σκιαγραφούν κι ένα νέο είδος σεξουαλικότητας και θηλυκότητας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί οτι η επίφοβη ισορροπία πάνω στα ψηλά τακούνια χαρίζει ένα χαριτωμένο λίκνισμα, σε συνδυασμό με μια «εύθραυστη» αύρα σε αυτήν που τα φορά. Σύμφωνα όμως με τους ερευνητές του WSGN (της εταιρείας έρευνας αγοράς που «προβλέπει» τις τάσεις της μόδας), η άνεση κινήσεων που δίνουν τα flat χαρίζει δυναμισμό και αυτοπεποίθηση σε αυτήν που θα τα προτιμήσει.

Τώρα αν είστε σαν κι έμενα, και ορκίζεστε στη μαύρη λουστρινένια μύτη των μπαλαρίνων Bally…λυπάμαι, χάσατε. Οι σχεδιαστές και στυλίστες πήραν πολύ στα σοβαρά το οτι τα flat παπούτσια δίνουν δυναμισμό στη γυναίκα, κι έτσι προτείνουν τα αντρικά loafers ως καλύτερη επιλογή. εγώ προσωπικά δεν θα παρω.

Ψήφο εμπιστοσύνης δίνουν στα flats τόσο η Carine Roitfeld, fashion editor της γαλλικής Vogue -εμφανίστηκε με flat στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, ξεχνώντας οτι κάποτε είχε δηλώσει οτι φορά τακούνια ακόμα και με τη φόρμα γυμναστικής, αλλά και η Kate Moss, η οποία εμφανίστηκε με τα μοκασίνια των παιδικών μας χρόνων (την επόμενη μέρα, εξαφανίστηκαν απ’ όλα τα ράφια).

katemossloafers

(φωτό: wenn.com)

Κάτι μου λέει οτι, του χρόνου, ο μόνος συνειρμός με τα ψηλά τακούνια θα είναι η ομώνυμη ταινία του Αλμοδοβάρ. Λέτε;

«Banana» mix & match

lv_bag-1

Σκηνή 1η

Η κοπέλα που στέκεται απέναντι μου φοράει ένα απλό αλλά καλοραμμένο φόρεμα «γραφείου» (αμάνικο, μέχρι το γόνατο, σε ίσια γραμμή), έναν gavello σταυρό (σαν αυτόν της Όλγας Τρέμη), στο χέρι της φιγουράρει ένα chanel ρολόι και κρατάει μια Louis Vuitton σκακιέρα σε μέγεθος χειραποσκευής. Καθώς κουβεντιάζαμε για την οικονομική κρίση και την επίδραση της στη βιομηχανία μόδας, μου λέει οτι «δεν χαραμίζει 800 ευρώ σε μια τσάντα, όταν με τα ίδια λεφτά μπορεί να κάνει ένα ταξίδι». Προσπαθώντας να συγκαλύψω την -εύλογη- εκπληξη μου, της επισημαίνω διακριτικά οτι η τσάντα που κρατάει στοιχίζει πολύυυυυυ παραπάνω απο 700 ευρώ, για να εισπράξω την ατάκα «αγάπη μου, δεν είναι αυθεντική Louis Vuitton». Η αλήθεια είναι οτι η τσάντα της ήταν μια πολύ καλή απομιμηση -καμία σχέση με αυτές που πουλάνε οι πλανόδιοι στην Ερμου. Μετά από μια τέτοια εκμυστήρευση, αποφάσισα οτι μάλλον μπορούσα να πάρω το θάρρος να τη ρωτήσω γιατί προτίμησε την απομίμηση. «Δεν υπάρχει λόγος», γυρίζει και μου λέει «όλοι βλέπουν οτι φοράω chanel ρολόι και gavello σταυρό, ποιος θα σκεφτεί οτι η τσάντα μου είναι μαϊμου;». Είπατε τίποτα;

Banana1

Σκηνή 2η

Βρίσκομαι με μια καλή μου φίλη σε «trendy» καφέ των βορείων προαστίων. Από μπροστά μου περνάνε όλες οι κοπέλες με τη στολή «τουνίκ-σορτς Zara-ζώνη burberry-τσαντάκι Louis Vuitton». Σε ανύποπτο χρονο, η φίλη μου μονολογεί «πω-πω, η μαϊμου πάει σύννεφο». Της απάντησα οτι, χωρίς να βάζω το χέρι μου στη φωτιά, τα κορίτσια φορούν αυθεντικά αξεσουάρ, για να εισπράξω την αποστομωτική απάντηση «αν είχαν τα λεφτά για Louis Vuitton, δεν θα αγόραζαν μόνο Zara».

Η φίλη μου σίγουρα ήταν ισοπεδωτική. Γιατί όμως θέλησα να γράψω αυτές τις ιστορίες; Σίγουρα όχι για να υποστηρίξω τις απομιμήσεις, ούτε για να καυτηριάσω τις κοπέλες που αγοράζουν με αιματηρές οικονομίες το πρώτο τους designer κομμάτι -έστω κι αν αυτό είναι μόνο μια ζώνη. Απλά κάνω κάποιες σκέψεις γύρω από τα υπερβολικά αναγνωρίσιμα κομμάτια και πόσο καλά μπορούν να σταθούν (ή αντίθετα να γυρίσουν μπούμερανγκ) αν υποστηρίζονται (ή όχι) από το στυλ της κοπέλας που τα φοράει.

Just thinking….