Αρχείο για Ιουνίου, 2010

Summer cool, with a mafia touch

H Diane von Furstenberg έχει δηλώσει κατά καιρούς οτι, η σεξουαλικότητα που αποπνέει το διάσημο wrap dress (που η ίδια επινόησε) έγκειται στην απλότητα του: ξυπνάς, το φοράς με τα αγαπημένα σου αξεσουάρ, και δρόμο…

Αν έπρεπε να βρούμε το αντίστοιχο του wrap dress γι’ αυτό το καλοκαίρι, στο πιο casual, θα ψήφιζα δαγκωτό τον συνδυασμό boyfriend jeans με το αγαπημένο μας t-shirt:τι πιο cool από το να ξυπνάς, να φοράς το πιο άνετο τζην της γκαρνταρόμπας σου και το t-shirt που δεν σε προδίδει ποτέ! Για ένα πιο elegant twist, προσθέτω μια κομψή ζώνη, ψηλά τακουνια, την αγαπημένη hobo bag…et voila, το look που σε βγάζει ασπροπρόσωπη από το πρωί ως το βράδυ.

Το αγαπημένο μου t-shirt φέτος είναι το «Sushi» από την σειρά του Don Provolone, τόσο για το ευφάνταστο σχέδιο, όσο και για την εξαιρετική ποιότητα (μπορείς να είσαι cool καλοκαιριάτικα με κάτι λιγότερο από εξαιρετικής ποιότητας βαμβάκι στο δέρμα σου; Οχι!). Τσεκάρετε και τα άλλα σχέδια, είναι φοβερά!

Μου αρέσει να το συνδυάζω με boyfriend jean των Pepe Jeans, ψηλά τακούνια και μια μπεζ ζώνη από τα Uterque, πρόσφατη αγορά από την Μαδρίτη (αλήθεια, ποτέ θα αποκτήσει η πολύ καλή σειρά δερμάτινων ειδών της Inditex την παρουσία που της αρμόζει στην ελληνική αγορά).

Νομίζω οτι μόλις απέκτησα την λύση στο «δεν-ξέρω-τι-να βάλω»  σύνδρομο -γι’ αυτό το καλοκαίρι τουλάχιστον.

Advertisements

Mediterranean feeling

Αρτι αφιχθείσα από την Μαδρίτη, την πόλη με το καλύτερο street fashion και τις γυναίκες με το μεγαλύτερο ταλέντο στο mix &match-παρά την κοινώς διαδεδομένη πεποίθηση, που θέλει τις κατοίκους του Λονδίνου να φέρουν τα σκήπτρα της ευρηματικότητας στον ντύσιμο. Δυστυχώς, ντρεπόμουν πολύ να τραβήξω φωτογραφίες τις περαστικές, οπότε θα αρκεστείτε στην περίγραφη ενός από τα πολλά ευφάνταστα outfits που είδα: τζην σορτσάκι, με γκριν μάλλινο καλσόν, πέδιλα στην ίδια απόχρωση με το καλσόν (κάπως έτσι λύθηκε η απορία μου για το πως φοριούνται τα πέδιλα τον χειμώνα), φανελάκι, και σκούρο μπλε αντρικό μπλέηζερ. Παρά τα φαινομενικά ετερόκλητα κομμάτια, η κοπέλα ήταν θέα (αλλά δυστυχώς θα αρκεστείτε στον λόγο μου γι’ αυτό).

Με το ταξιδάκι στην Μαδρίτη όμως, μου άνοιξε (προώρα) η όρεξη για διακοπές: άρχισα να ονειρεύομαι ταξίδάκια σε παραθαλάσσια μέρη, και τον εαυτό μου να πίνει ροζέ κρασί (το κατεξοχήν ποτό παραλίας στην Γαλλία), σε κάποια παραλία. Ετσι, όταν γυρίσα στην Ελλάδα, και βρήκα το goodie bag του West Coast Cooler, η χαρά μου δεν περιγραφόταν!

Φαίνεται οτι, μετά τους αμμόλοφους του Αμπου Νταμπι (στην προβολή του SATC 2), το West Coast Cooler σκοπό έχει να μας ταξιδέψει στην γαλλική ριβιέρα, προμηθεύοντας μας τα απαραίτητα για την παραλία, όπως εντυπωσιακά κολιέ, θεαματικά καπέλα, ζωηρόχρομα μανό και αντηλιακό (βέβαια, 10 δείκτη προστασίας φοράμε μόνο κάτω από ομπρέλα, μην ξεχνιόμαστε!)

Βάζω το καπέλο μου, πίνω και μια γουλιά West Coast Cooler Rose, και…έτοιμη για Croisette

Αααα, θέλω διακοπές!!!

Wuthering heights

Μπορεί μια ορκισμένη οπαδός των flat να φορέσει πλατφόρμα όχι 10, ούτε 12, αλλά 15 πόντων;

Κι όμως μπορεί, αρκεί να βρει το κατάλληλο παπούτσι.Νόμιζα οτι ευκολότερα θα περπατούσα με ξυλοπόδαρα, παρά με τις Steve Madden πλατφόρμες της φωτογραφίας, κι όμως τελικά κατάφερα να τις υϊοθετήσω ως καθημερινά παπούτσια  -εντάξει, δεν τρέχω και μαραθώνιο, όμως την διαδρομή με το μετρό την βγάζω μια χαρά.

(+): Το αρκετά κομψό για πλατφόρμα σχήμα τους (η φόρμα τους είναι αρκετά μικρή, γι’ αυτό και τις πήρα σε 40, ενώ κανονικά φοράω 39)

(-): Το made in China label τους (κάτι που δυστυχώς πρέπει να αρχίσω να προσέχω πριν, κι όχι μετά από το πέρασμα στο ταμείο

To swap or not to swap?

Ήμουν κι εγώ στο χθεσινό Swap not Shop party. Απ’ ότι φαίνεται, η καταπληκτική ιδέα των Θαλεια, Σάντρα και Βίβιαν γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, καθώς στο 6 D.O.G.S. της Αβραμιώτου επικρατούσε από νωρίς το αδιαχώρητο.

Μου αρέσει πάρα πολύ η ιδέα του Swishing, και είχα αποκομίσει άριστες εντυπώσεις από το προηγούμενο Swap not Shop party στο οποίο είχα παραβρεθεί, καθώς τα «λάφυρα» ήταν άριστης ποιότητας και πολύ ωραία –δεν μπορείτε να φανταστείτε με τι καμάρι απαντούσα σε όσους με ρωτούσαν από πού πήρα τις γόβες μου, «τις πήρα δωρεάν από ένα πάρτυ ανταλλαγής ρούχων».

Το χθεσινό πάρτυ ήταν διαφορετικό από αυτό στο οποίο είχα παραστεί τον περασμένο Οκτώβριο. Οι ευχάριστες εκπλήξεις είχαν να κάνουν με το workshop που είχαν στήσει τα κορίτσια στον πάγκο στην είσοδο του μαγαζιού, όπου μπορούσες να εξατομικεύσεις τα «λάφυρα» σου κόβοντας, ράβοντας και στολίζοντας με φιόγκους, χάντρες κλπ., καθώς και με την παρουσία της MKO Ance, με πολύχρωμα ρούχα φτιαγμένα από γυναικες από το Αφγανιστάν και την Αλγερία.

Αυτές ήταν οι ευχάριστες εκπλήξεις. Γιατί στο post αυτό, δυστυχώς, θα γκρινιάξω λίγο. Όχι για την διοργάνωση των κοριτσιών (που ήταν άψογη), αλλά για το πώς αντιλαμβάνονται το swishing κάποιοι άνθρωποι. Η δική μου αντίληψη επιτάσσει ότι προσφέρεις προς ανταλλαγή ρούχα, τα οποία είναι καθαρά και δεν φέρουν εμφανή σημάδια φθοράς (προσωπικά, βάζω πλυντήριο με τα ρούχα που θα δώσω προς ανταλλαγή, και τριπλοτσεκάρω ότι δεν έχουν κάποιο ελάττωμα). Για εμένα, στραβοπατημένα και γδαρμένα  παπούτσια και μπλούζες με σημάδια από ιδρώτα στις μασχάλες δεν έχουν θέση όχι σε swap party, ούτε καν στα καλάθια των απανταχού ενοριών. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος χώρος (ή η διαρρύθμιση του) δεν διευκολύνει πλέον την διεξαγωγή του event, καθώς, λόγω κοσμοσυρροής, ήταν από δύσκολο ως αδύνατο να δεις τα διαθέσιμα ρούχα.

Κάνω μια πρόταση: το “no rules” ήταν αυτό που χαρακτήριζε τα Swap not Shop parties από την πρώτη διοργάνωση τους. Μήπως όμως το event έχει γίνει πλέον πολύ μαζικό για να είναι βιώσιμο; Μήπως πρέπει να εφαρμοσθούν κάποιοι κανόνες, ώστε να διασφαλισθεί ότι όλοι όσοι συμμετέχουν στην καταπληκτική αυτή προσπάθεια έχουν το ίδιο πράγμα τους στο μυαλό τους (δηλαδή την ανταλλαγή ρούχων, όχι να ξεφορτωθούν την σαβούρα τους);

Αυτά τα ολίγα από εμένα…κατά τα άλλα, keep up the good work