Αρχείο για Μαΐου, 2009

Melissa=posh havaianas

Όπως σας έχω ξαναπεί, στη δουλειά μου δεν έχουμε dress code -τα καλά της δημοσιογραφίας, μπορείς να πας με τζην εκεί που  όλοι φορούν κοστούμια και κανείς δεν σου λέει τίποτα. Φυσικά, υπάρχουν κάποια ρούχα που δεν φοράω στη δουλειά, όχι από υποχρέωση, αλλά από κοινή ευπρέπεια: σκισμένα τζην, havaianas και ο,τιδήποτε αφήνει ακάλυπτο το πάνω μέρος του μηρού.

Από τα προαναφερθέντα, το μόνο που πραγματικά μου λείπει είναι οι havaianas, μιας και η ζωή του δημοσιογράφου που δεν οδηγεί (εγώ) περιλαμβάνει πολύ τρέξιμο και πολλές διαδρομές με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Καταλαβαίνετε  λοιπόν τον ενθουσιασμό μου μπροστά σε ένα ζευγάρι πέδιλα Melissa, τα οποία αγόρασα χθες «με λύσσα»,  χωρίς δεύτερη σκέψη

melissa shoe

Κι εκεί που νόμιζα οτι με τα Melissa είχα απλά βρει έναν τρόπο να είμαι άνετη χωρίς να είμαι πολύ «παραλία», ανακαλύπτω οτι, με τα πλαστικά παπούτσια, κανω μια recession chic δήλωση. Δεν το λέω εγώ, αλλά η Lisa Armstrong, fashion editor των Times, η οποία βλέπει τα πλαστικά παπούτσια («jelly shoes») ως έναν τρόπο να ρίξεις τους τόνους σε ένα κάπως πιο επίσημο outfit, αλλά και ως «sign of the times» για τη βιομηχανία μόδας. Ανατρέχοντας στο grunge των αρχών της δεκαετίας του  1990 (τα χρόνια μετά τη χρηματιστηριακή κρίση του 1987), η L. Armstrong επισημαίνει οτι, με τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης από μια οικονομική κρίση, η βιομηχανία μόδας ρίχνει τους τόνους, παρουσιάζοντας underdress κομμάτια, εμπνευσμένα από το δρόμο -η ίδια κάνει λόγο για μια αρκετά ακριβή εκδοχή του καρώ grunge πουκαμίσου των Nirvana από μετάξι,που παρουσίασε ο Marc Jacobs στα άγουρα εκείνα χρόνια. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της πραγματικής οικονομικής κρίσης, η μόδα παρουσιάζει ο,τι πιο πολυτελές υπάρχει, γιατί, πολύ απλά, κανείς δεν θέλει να ντύνεται σαν φτωχός όταν πραγματικά είναι (σωστόοοοο).

tory burch reva flats

Σύμφωνα πάντα με την fashion editor των Times, τα πλαστικά παπούτσια είναι για το 2009 οτι ήταν το καρώ πουκάμισο για το 1990. Πραγματικά, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η στροφή των σχεδιαστών στο πλαστικό: η Vivian Westwood σχεδιάζει μοντέλα για την Melissa, o Marc Jacobs παρουσιάζει τη δική του εκδοχή του jelly shoe, όπως και η Tory Burch -στη φώτο τα κίτρινα jelly «reva» flats, που φέρουν το όνομα της μητέρας της σχεδιάστριας. Μια και το ‘φερε η κουβέντα, αν βρεθείτε στο Manhattan, μη διανοηθείτε να φορέσετε Tory Burch, ειδικά αν το χαρακτηριστικό «Τ» του οίκου είναι ευδιάκριτο: σύμφωνα με σχόλιο αναγνωστριας στο άρθρο της Armstrong, τα Tory Burch θεωρούνται «βλάχικα» από το 2005, γι’ αυτό και οι νεοϋορκέζες τα λένε «Nebraska shoes» -η ίδια λέει οτι υπάρχει ένα σχετικό σχόλιο στο Gossip Girl, μάλλον όμως η Stella είναι καταλληλότερη να σας κατατοπίσει γι’ αυτό, καθώς εγώ δεν βλέπω το σήριαλ. Έτσι, για να μη λετε οτι δεν σας προειδοποίησα και υποπέσετε σε τέτοιο ατόπημα στο Manhattan 🙂

Περιμένουμε λοιπόν να δούμε αν τα πλαστικά παπούτσια είναι σημάδι ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας (ως post-recession chic), οπότε να παρατήσουμε τον Economist και να πιάσουμε τη Vogue ή αν, πολύ απλά, οι σχεδιαστές βρήκαν έναν ακόμα τρόπο να κάνουν προσιτό το brand τους, λανσάροντας φθηνά υλικά με το λογότυπο τους.

Black skinny pants

Η αναζήτηση για το μαύρο παντελόνι που θα με «έσωζε» στο γραφείο είχε αίσιο τέλος.  Είχα αποφασίσει οτι ήθελα ένα μαύρο skinny παντελόνι, που να μη θυμίζει κολάν και να έχει στενά ρεβερ ώστε να αναδεικνύει πέδιλα και να μπαίνει μέσα από shoe boots. Στην αρχή, είχα απελπιστεί, μιας και όλα, μα όλα τα skinny που έβρισκα είχαν κανονικά ρεβερ, ενω οι καλές εκδοχές τους άνηκαν σε brands που τα κοστολογούσαν παραπάνω από 250 ευρώ.

Πάνω που είχα αρχίσει να υποψιάζομαι οτι το παντελόνι γραφείου θα απορροφούσε ένα σημαντικό κομμάτι του budget μου για καλοκαιρινά ρούχα, η αγαπημένη Miss Sixty μου έκλεισε το μάτι

P5280127

στη φώτο το πολύτιμο απόκτημα με μπλούζα Stefanel και μπαλαρίνες Bally

Είναι αρκούντως skinny, χωρίς να θυμίζει κολάν (άρα μπορεί να φορεθεί και σε επαγγελματική περίσταση), ενώ το σούρωμα στη γάμπα και τα ρεβερ είναι ο,τι πρέπει για τα καλοκαιρινά παπούτσια

P5280131P5280133

Thank you so much Miss Sixty!

«Banana» mix & match

lv_bag-1

Σκηνή 1η

Η κοπέλα που στέκεται απέναντι μου φοράει ένα απλό αλλά καλοραμμένο φόρεμα «γραφείου» (αμάνικο, μέχρι το γόνατο, σε ίσια γραμμή), έναν gavello σταυρό (σαν αυτόν της Όλγας Τρέμη), στο χέρι της φιγουράρει ένα chanel ρολόι και κρατάει μια Louis Vuitton σκακιέρα σε μέγεθος χειραποσκευής. Καθώς κουβεντιάζαμε για την οικονομική κρίση και την επίδραση της στη βιομηχανία μόδας, μου λέει οτι «δεν χαραμίζει 800 ευρώ σε μια τσάντα, όταν με τα ίδια λεφτά μπορεί να κάνει ένα ταξίδι». Προσπαθώντας να συγκαλύψω την -εύλογη- εκπληξη μου, της επισημαίνω διακριτικά οτι η τσάντα που κρατάει στοιχίζει πολύυυυυυ παραπάνω απο 700 ευρώ, για να εισπράξω την ατάκα «αγάπη μου, δεν είναι αυθεντική Louis Vuitton». Η αλήθεια είναι οτι η τσάντα της ήταν μια πολύ καλή απομιμηση -καμία σχέση με αυτές που πουλάνε οι πλανόδιοι στην Ερμου. Μετά από μια τέτοια εκμυστήρευση, αποφάσισα οτι μάλλον μπορούσα να πάρω το θάρρος να τη ρωτήσω γιατί προτίμησε την απομίμηση. «Δεν υπάρχει λόγος», γυρίζει και μου λέει «όλοι βλέπουν οτι φοράω chanel ρολόι και gavello σταυρό, ποιος θα σκεφτεί οτι η τσάντα μου είναι μαϊμου;». Είπατε τίποτα;

Banana1

Σκηνή 2η

Βρίσκομαι με μια καλή μου φίλη σε «trendy» καφέ των βορείων προαστίων. Από μπροστά μου περνάνε όλες οι κοπέλες με τη στολή «τουνίκ-σορτς Zara-ζώνη burberry-τσαντάκι Louis Vuitton». Σε ανύποπτο χρονο, η φίλη μου μονολογεί «πω-πω, η μαϊμου πάει σύννεφο». Της απάντησα οτι, χωρίς να βάζω το χέρι μου στη φωτιά, τα κορίτσια φορούν αυθεντικά αξεσουάρ, για να εισπράξω την αποστομωτική απάντηση «αν είχαν τα λεφτά για Louis Vuitton, δεν θα αγόραζαν μόνο Zara».

Η φίλη μου σίγουρα ήταν ισοπεδωτική. Γιατί όμως θέλησα να γράψω αυτές τις ιστορίες; Σίγουρα όχι για να υποστηρίξω τις απομιμήσεις, ούτε για να καυτηριάσω τις κοπέλες που αγοράζουν με αιματηρές οικονομίες το πρώτο τους designer κομμάτι -έστω κι αν αυτό είναι μόνο μια ζώνη. Απλά κάνω κάποιες σκέψεις γύρω από τα υπερβολικά αναγνωρίσιμα κομμάτια και πόσο καλά μπορούν να σταθούν (ή αντίθετα να γυρίσουν μπούμερανγκ) αν υποστηρίζονται (ή όχι) από το στυλ της κοπέλας που τα φοράει.

Just thinking….

Ανήκω στην τελευταία γενιά παιδιών που φόρεσε sur mesure ρούχα, ραμμένα από κάποια γιαγιά μοδίστρα ή απλά με ταλέντο στο ράψιμο. Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα αναμνήσεις ατελείωτων ωρών ακινησίας (έτσι μου φαίνονταν τότε!) σε βασανιστικές πρόβες ρούχων διάτρητων από καρφίτσες (μετά από αυτό, άνετα θα μπορούσα να γίνω φακίρης) –κι όλα αυτά συνοδεία μουρμούρας («ανέβασε το στρίφωμα», «βάλε εδώ μια κόπιτσα», «όχι, δεν πάει εκεί η πιέτα» κλπ.) της «παραδοσιακής» μοδίστρας γιαγιάς προς την πιο «μοντέρνα», πλην ατάλαντη στο ράψιμο μαμά (sorry mum, it’s the truth!) και τούμπαλιν.

Ένα από τα δημιουργήματα της γιαγιάς ήταν ένα μαλακό καμηλό παλτό, με ζώνη στη μέση. Το πόσο σιχαινόμουν αυτό το παλτό δεν μπορώ να σας το περιγράψω, αφού δεν ήθελα να το φοράω, αντίθετα παρακαλούσα τη μαμά μου να μου πάρει πετροπλυμένο τζιν μπουφάν, για να είμαι «σαν όλα τα παιδιά» (καταραμένα  80’s, καταραμένος κομφορμισμός).

maxmara-0609-de-55467916

Αν είστε πάνω από 15 χρονών και διαβάζετε τις παραπάνω γραμμές, ήδη καταλαβαίνετε ότι χτυπάω πολλές φορές το κεφάλι μου στον τοίχο αναλογιζόμενη τι ρούχα φορούσα όταν ήμουν μικρή και δεν τα εκτιμούσα γιατί ήθελα να τριγυρνάω με «ντρίλια» (αυτός ήταν ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός της γιαγιάς μου για τα τζην). Φανταστείτε λοιπόν πόσο χαζή νιώθω βλέποντας τα καμηλό παλτό του Max Mara και της Donna Karan να φιγουράρουν στις σελίδες του Harper’s Bazaar ως το απόλυτο trend για την επόμενη σεζόν.

dkny-0609-de-1739494

Για να επανορθώσω, σκέφτομαι να επενδύσω σε ένα καμηλό παλτό την επόμενη χρονιά: είναι classy, πιο πρωτότυπο από το κλασσικό μαύρο και σίγουρα πιο ανθεκτικό στην καθημερινότητα από ένα άσπρο παλτό (huge trend two years ago). Ελπίζω βέβαια να βρω κάτι πιο προσιτό από Max Mara και DKNY, γιατί δεν είμαι σίγουρη αν ένα παλτό από κασμίρι θα βρει θέση στους ώμους μου ή σε κάποια τραπεζική θυρίδα.

Poetry in motion

H Dree Hemingway, δισέγγονη του συγγραφέα διασχίζει τους δρόμους της Νέας Υόρκης, φορώντας ένα μακρύ κίτρινο φόρεμα Halston. Το video έγινε μεγάλη επιτυχία στο YouTube (22.000 views), ενώ 25.000 γυναίκες σε όλον τον κόσμο μπήκαν στη λίστα αναμονής για το συγκεκριμένο φόρεμα.

Runway is just a click away

Αφου δεν σε θέλει…

Ήταν καλοκαίρι του 2001, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα ολόσωμα μαγιώ με κοψίματα. Πολύ λίγες τα φόρεσαν εκείνο το καλοκαίρι, δεδομένου του οτι ακόμα μεσουρανούσε το μπικίνι-τριγωνάκι. Έκτοτε, τα συγκεκριμένα μαγιώ εμφανίζονται κάθε καλοκαίρι (μαζί με τις διαφημίσεις των παγωτών και των προϊόντων κατά της κυταρίτιδας), προσπαθώντας να κερδίσουν το μερίδιο που τους αναλογεί στις ξαπλώστες και στις πετσέτες.

alexandermcqueen swimsuit

Είναι καλοκαίρι του 2009, και τα ολόσωμα με κοψίματα παρουσιάζονται ακόμα ως η επιτομή του resort chic. On paper, είναι μια από τις καλύτερες προτάσεις: συνδυάζουν τη σεξουαλικότητα των μπικίνι με την κομψότητα του ολόσωμου, ενώ τα ανοίγματα στο πλαί δημιουργούν καμπύλες ακόμα και στην πιο αγορίστικη φιγούρα. Στην πράξη, μέσα σε 8 καλοκαίρια, δεν έχω δει παραπάνω από δέκα τέτοια μαγιώ στις παραλίες , ενώ το τριγωνάκι εξακολουθεί να θριαμβεύει.

michael kors swimsuit

Γιατί  οι γυναίκες δεν προτιμούν τα ολόσωμα μαγιώ με κοψίματα; Στην αρχή πίστευα οτι φταίει το άσχημο σημάδι που αφήνουν οι λωρίδες στο μαυρισμένο δέρμα, όμως ακόμα και οι πιο φανατικές του μαυρίσματος που ήξερα το 2001, τώρα κυκλοφορούν με δείκτη προστασίας 30 και βάλε, ενώ σπανιώς ξεμυτίζουν από την ομπρέλα πριν τις 3 το απόγευμα.

Η προσωπική μου πείρα έδειξε οτι αυτά τα μαγιώ απαιτούν πολύ συγκεκριμένο σωματότυπο για να δείξουν  ωραία: απέχοντας κατά πολύ από το σωματότυπο-κλεψύδρα και με μέση που μόνο δαχτυλίδι δεν θυμίζει, πέρσι δοκίμασα ένα τέτοιο μαγιώ, ελπίζοντας οτι θα δημιουργήσει μια υποψία μέσης στην «ίσια» φιγούρα μου. Δυστυχώς, αυτό ισχύει μόνο για αγορίστικες φιγούρες που περνάνε παραπάνω από 2 ώρες ημερησίως στο γυμναστήριο. Αφού αντάλλαξα απόψεις με κοπέλες που έχουν παρόμοιο σωματότυπο με το δικό μου, κατέληξα στο συμπέρασμα οτι, τα ανοίγματα και τα λουράκια σε αυτά τα μαγιώ δημιουργούν υποψίες πάχους στη μέση ακόμα και στις πιο αδύνατες και λογικά γυμνασμένες  κοπέλες, με απόλυτα υγιές ποσοστό υποδόριου λίπους. Την ίδια στιγμή, το ιδιαίτερο κόψιμό τους κάνει ακόμα πιο μεγάλο ένα μεγάλο στήθος ή έναν πιο…τροφαντό πωπό.

Και θέλω να ρωτήσω τους σχεδιαστές που συνεχίζουν να το παρουσιάζουν στις resort collection: αφού δεν σε θέλει, γιατί επιμένεις;

Cinderella fashionista!

Θυμάστε πώς ήταν τότε που μπορούσε να περάσει και μια ολόκληρη μέρα χωρίς να δείτε ΟΥΤΕ ΜΙΑ Louis Vuitton στο δρόμο; Τότε που το ενδεχόμενο να βάλετε λεφτά και κινητό στην τσέπη και να βγείτε έξω ΧΩΡΙΣ ΤΣΑΝΤΑ δεν φάνταζε τόσο αποτροπιαστικό; Τότε που ταιριάζαμε την τσάντα με τα ρούχα, κι όχι όλη μας την ντουλάπα με τη μια (και -ελέω budget– μοναδική) it bag του διάσημου οίκου που αποκτήσαμε με πολλές στερήσεις;

Ετοιμαστείτε να θυμηθείτε τις προ τσάντας εποχής της μόδας: οι σχεδιαστές μόδας βαρέθηκαν το itbag concept, και ρίχνουν περισσότερο βάρος στα παπούτσια ως ακρογωνιαίο λίθο της γκαρνταρόμπας.

jimmy choo

Πολλοί βλέπουν τους κλυδωνισμούς της παγκόσμιας κρίσης στη βιομηχανία μόδας πίσω από τη νέα παπουτσολατρεία και την απάρνηση της it bag. Η άποψη αυτή δεν είναι εντελώς αβάσιμη: ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες Bottega Veneta στοιχίζει γύρω στα 500 ευρώ, ενώ μια τσάντα του ίδιου οίκου ξεκινά από τα 1000 και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 5000 ευρώ.

Η ιδέα δεν είναι ακριβώς καινούργια (τι θα ήταν Carrie χωρίς τα Manolo της;), εντούτοις φέτος οι περισσότεροι σχεδιαστές επενδύουν σε περίτεχνο design, έντονα χρώματα και πολύτιμα υλικά (κροκό, φίδι) και παρουσιάζουν παπούτσια που θυμίζουν περισσότερο έργα τέχνης και λιγότερο υποδήματα.Μπορεί όμως τα νέα να είναι καλά για την τσέπη μας, σίγουρα όμως δεν είναι καλά για τα πέλματα και τις γάμπες μας, αφού, κατά κανόνα, τα εντυπωσιακά παπούτσια, έχουν δεκάποντο και βάλε τακούνι

louis vuitton

Οι κανόνες βέβαια είναι για να παραβιάζονται, και, αντίθετα απ’ οτι πιστεύουν οι περισσότεροι, η μόδα έχει ένα κοινό στοιχείο με τη δημοκρατία: δεν επιτρέπει αδιέξοδα. Για του λόγου το αληθές, τσεκάρετε τα υπέροχα flat των οίκων Anna Sui και Giuseppe Zanoti ( οι photos είναι από το netaporter.com).

giuseppe zanotti

anna sui

Σε περίπτωση που ερωτευθείτε ένα ζευγάρι δωδεκάποντα πέδιλα, θυμηθείτε οτι τα εν λόγω παπούτσια δεν αποκαλούνται τυχαία limo shoes: το ύψος των τακουνιών τους υποδηλώνει οτι η γυναίκα που τα φοράει έχει πάντα μια λιμουζίνα να την περιμένει, και δεν χρειάζεται να κάνει παραπάνω από δέκα βήματα σε πεζοδρόμιο.

Σε κάθε περίπτωση θυμηθείτε: το αληθινό στυλ είναι απροσποίητο και άνετο. Η Cinzia Felicetti, διάσημη ιταλίδα fasion editor το θέτει πολύ πιο εύγλωττα από εμένα, στο βιβλίο της «Το απόλυτο glam!»glam:

«αφού απέκτησα στη ζωή μου βουνά από παπούτσια, έμαθα να αλλάζω κυριολεκτικά δρόμο (με δάκρυα στα μάτια) μπροστά σε ένα ζευγάρι στιλέτο που θα κάνει τα πόδια μου να υποφέρουν. Αυτή η στεναχώρια περνά μόλις βγεις από το κατάστημα, ενώ ο φυσικός πόνος του στενού παπουτσιού μεταφράζεται αρχικά σε ένα μωσαϊκό από τσιρότα στο πόδι και σε οδηγεί, αργά ή γρήγορα, να το καταχωνιάσεις στην πιο σκοτεινή γωνιά της παπουτσοθήκης»

Look well on your wellies

Τελικά, η μόδα είναι η ζωή μου! Γιατί, τι άλλο μπορεί να είναι, όταν το σύμπαν γύρω καταρρέει κι εγώ κάθομαι και προσέχω ρούχα και παπούτσια; Ο λόγος για το προχτεσινό φιάσκο της Μαλακάσας, όπου, παρά την απογοήτευση για την ακύρωση της συναυλίας (ρε Dave, τι το πίνεις, αφού δεν το σηκώνεις;), παρατήρησα ότι κάποιες κοπέλες φορούσαν γαλότσες με σορτς (so Kate Moss, so Glastonbury) ή με harem pants.

kate moss wellies

 

Πριν τις δω  φορεμένες από fashionistas ελληνίδες, πίστευα ότι οι wellington boots ή wellies, επί το βρετανικότερο, ταιριάζουν περισσότερο στις λάσπες του Glastonbury, ως προφύλαξη από κάποια αναπάντεχη English summer rain, παρά στο γρασίδι του Terra Vibe. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο Terra Vibe με ανοιχτό παπούτσι δεν πηγαίνεις: τι να σου κάνουν οι havaianas στα χώματα και στο γρασίδι που φέρει…απομεινάρια από τη διαδικασία πέψης προβάτων (μπλιαχ, το ξέρω, αλλά ένα βοσκοτόπι είναι το Terra Vibe, τι να κάνουμε τώρα;).

Σε κλειστό παπούτσι, οι γαλότσες είναι μια πολύ καλή επιλογή, καθώς είναι πιο άνετες από All Star και πιο στυλάτες από αθλητικά παπούτσια –ας μην ξεχνάμε ότι Terra Vibe=περπάτημα! Σύμφωνα μάλιστα με τις αγγλίδες  fashion bloggers, αν προτιμήσετε τις 100% λαστιχένιες από τις φθηνότερες εκδοχές τους σε PVC, τα πόδια σας θα σας ευγνωμονούν.

Αν θα φορέσω Wellington boots υπό 40 βαθμούς στο Terra Vibe; Οπωσδήποτε, τα All Star χωρίς κάλτσα με πέθαναν στο περπάτημα. Άλλωστε, φέτος είμαι αποφασισμένη να αποσβέσω τα Miss Sixty shoe boots, συνεπώς το καλοκαίρι προβλέπεται θερμό για τα πόδια μου!

Αν θα φορέσω γαλότσες σε κάποιο άλλο συναυλιακό φεστιβάλ τύπου Eject; Μμμμ, δεν ξέρω. Στα κακοτράχαλα μονοπάτια της Μαλακάσας είναι ok, αλλά στο γήπεδο ξιφασκίας του ελληνικού ίσως δείχνουν υπερβολικές. Απ’ την άλλη, κάπως πρέπει να προφυλάξω τα δαχτυλάκια μου από τα χοροπηδητά κάποιων υπερβολικά ενθουσιωδών fans των Royksopp.

Εσείς τι λέτε;

Ποιά Κάρλα?

michelle-obama-15-de-35753132

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Michelle Obama με Azzedine Alaia (photo Harper’s Bazaar)

No comments!

I love presents (part 2)

Εκτός από το All Saints φόρεμα, η αδελφή μου μου έφερε δώρο από το Λονδίνο ένα φουλάρι με μικρά σφυροδρέπανα, αντίγραφο αυτού που φορούσαν οι εργάτριες στη Σοβιέτικη Ένωση, από το gift shop της Tate. Εϊναι εξαιρετικά κομψό και σίγουρα πρωτότυπο -μόνο που όλοι μου λένε οτι μοιάζω με αεροσυνοδό όταν το φοράω -ναι, της Aeroflot!

P5030028tate scarf